Καταρχήν (η καταρχάς? πάντα τα μπέρδευα) να δηλώσω πως δεν είμαι μπλόγκερ. Η Ιζαμπέλα Αλιέντε είχε πει κάποτε πως και ο άνδρας της είχε γράψει ενα βιβλίο. Απλά, το έκανε για ψυχαναλυτικούς σκοπούς, και για αυτό δεν ήταν κατάληλο για δημοσίευση. Θα μου πείς τώρα ”τι μας λές”…απλά μια μικρή εισαγωγή.
Πάντα μου άρεσε να γράφω, απλά ποτέ δεν πιστευα πως ήμουν καλός. Τις ελάχιστες φορές που το έκανα, ήταν επειδή ήθελα να βγάλω κάτι απο μέσα μου. Έχω φίλους/φίλες, στους οποίους μπορώ να μιλήσω…απλά όσο κλισέ και αν ακόύγεται, μερικά πράγματα δύσκολα τα καταλαβαίνει κανείς. Η μάλλον τα καταλαβαίνει καλύτερα κάποιος που δεν ξέρεις καθόλου-a complete stranger που λέμε. Το πιο πιθανόν είναι πως δε θα ξαναγράψω εδώ. Μόνο μια φορά το είχα κάνει γιατί κάτι ήθελα να βγάλω απο μέσα μου. Και για αυτό θέλω να το ξανακάνω.
Λοιπόν, a brief recap. Τελικά γύρισα Ελλάδα και πήγα στρατό . Άθλια φάση. Απολύομαι οσονούπω, και πρέπει να σκεφτώ αν θα μείνω Ελλάδα η όχι-αλλά αυτό δε μας ενδιαφέρει προς το παρών. Και τώρα, στο κυρίως θέμα…η μάλλον στο δευτερέυων θέμα, που όμως έχει άμεση σχέση με το προκέιμενο..
Πρίν απο σχεδόν ένα μήνα πήγα σε ένα πάρτυ και γνώρισα μια κοπέλα-ας την πούμε Ι. Δε με ενθουσίασε, αλλά όντας κομμάτια έγινε..u know. Για 2 βδομάδες απλά πήγαινα σπίτι της και την άφηνα να πιστεύει με αυτά που έκανα και -κυρίως - με αυτά που έλεγα that there is sth going on. Καμία σχέση βέβαια..απλά βαριόμουν και μου άρεσε να χτυπάει το τηλέφωνο. Πριν απο μια βδομάδα πήγα σε ένα άλλο πάρτυ. Υπήρχε μια κοπέλα που παλαιότερα είχε εκδηλώσει ενα άλφα ενδιαφέρον, τη βρήκα συμπαθητική. Σε κάποια φάση αρχίσαμε να φιλιόμαστε..και ενώ μέχρι τότε ήμουν πόλύ ντεμί, τι στιγμή που τη φίλησα..ξέρετε, πυροτεχνήματα κτλ. Για σχεδόν 5 ώρες δε σταματήσαμε να φιλιόμαστε. Απλά δε μπορούσα να πάρω τα χέρια μου απο πάνω της. Και ένας κόμπος στο στομάχι..είχα πραγματικά ξεχάσει αυτό το συναίσθημα..
Κανονίσαμε να βρεθούμε μετά πο λίγες μέρες. Μιλήσαμε λίγο στο τηλέφωνο, μηνύματα. Και λίγο πριν βγούμε, προχθές, είχα ένα αγχος πρωτόγνωρο. Και βρισκόμαστε. Και δεν μπορώ να σταματήσω να τη φιλάω. Η κατάσταση μου θύμιζε λύκειο..μιλάμε, φιλιόμαστε, μιλάμε, φιλιόμαστε. Περνάω υπέροχα-και το ίδιο έδειχνε και αυτή. Και κανονίσαμε να βρεθούμε χτες.
Όταν γύρισα σπίτι, αφού είχαμε βγεί, τις έστειλα μνμ για καληνύχτα-ξέρω, ακόύγεται tacky, αλλα το ένιωθα. Αναφορά παράδοσης πήρα το επόμενο πρωί. Και δεν επικοινώνησε ποτέ.
Δεν ξέρω τι σκέφτηκε ακριβώς (όχι, δε βρήκε άλλο γκόμενο-εξακριβωμένο). And then it dawned on me: το προηγούμενο βράδυ πριν τη γνωρίσω, έκανα ακριβώς τα ίδια με τη Ι. Και πιθανόν αυτή τη στιγμή, η Ι. να συζητάει με τις φίλες της και να προσπαθούν να βγάλουν νόημα για τη συμπεριφορά μου. ”Δε καταλαβαίνω γιατί δε με παίρνει, αφου χτές ήταν…”.U get my point, I think. Και με μια πιο μεταφυσική χροιά, what goes around comes around.
”Δυο φορές βγήκατε, και κάνεις έτσι επειδή σε γείωσε?” θα πει κάποιος. Σωστό. Και δεκτό. Αλλά δυστηχώς, δεν είναι όλα λογικά. Μου άρεσε αυτη η κοπέλα. Πολύ. Πάρα πολύ. Θυμάμαι όλα τα τραγούδια που έπαιξε το μαγαζί όταν πρωτοφιληθήκαμε..τέτοια φάση. Πραγματικά, είχα χρόνια να αισθανθώ έτσι. Και αυτό είναι το χειρότερο. Αλλά είπαμε..what goes around comes around..
