Συζητούσα με μια πολύ καλή μου φίλη πριν απο αρκετούς μήνες, σχετικά με την επαγγελματική μας αποκατάσταση. Κάποια στιγμή, μου είπε ”Ξέρεις, όλα αυτά τα χρόνια ήμουν πολύ τυχερή. Αλλά φοβάμαι πως η τύχη μου εξαντλείται”. Απο τότε, δεν μπορώ να το βγάλω απο το μυαλό μου. Και κάθε φορά, σκέφτομαι πως η τύχη μου εξαντλείται.
Παραδείγματα; Άπειρα. Η επιλογή του μεταπτυχιακού μου εμπεριείχε μεγάλο ρίσκο-και λόγω χώρας, αλλά και λόγω αντικειμένου. Μου βγήκε. Πέρσι τον Αύγουστο, μάζεψα τα μπαγκάζια μου και κατέβηκα Ελλάδα. Όλο τον Αύγουστο τον έβγαλα στη βεράντα, γράφοντας την πτυχιακή μου και ψάχνοντας δουλειά. Και όταν είχα σχεδόν αποφασίσει να κόψω την αναβολή μου και να πάω στρατό, μου κάθησε απο το πουθενά πρακτική στο εξωτερικό. Τα μαζεύω και φεύγω. Ύστερα, είχα πρόβλημα με τη πτυχιακή μου. Με τα πολλά, λύθηκε. Όταν τελέιωνε η πρακτική, και πλέον το είχα πάρει απόφαση πως θα γυρίσω Ελλάδα, βρήκα (απο καθαρή τύχη!) δουλειά για 6 μήνες. Και τώρα, που τελειώνει και αυτό, θυμάμαι τουσ Pulp (και το μέγιστο jarvis) να τραγουδάνε ”Here come’s the fear again, the end is near again…” και με πιάνει ένα σφίξιμο, ένας κόμπος στο λαιμό. Γιατί αυτή τη φορά είμαι πεπεισμένος πως η τύχη μου εξαντλήθηκε. Και όπως έλεγε και η φίλη μου: ”Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη…”. Here comes another panic attack…
2 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
marizz // Μαρτίου 8, 2009 στο 7:38 μμ |
καταρχήν ξαναγράψε εδώ,
ωραία τα λές
κατα δεύτερον, η τύχη δεν έρχεται και δεν φεύγει.
εμείς την φτιάχνουμε.
όλα τα άλλα είναι …ριές.
κατά τρίτον, τόλμα και ζήσε αυτά που ονειρεύεσαι εκτός Ελλάδας.
Αυτή η χώρα σκωτώνει τα παιδιά της.
(Εγώ δυστυχώς μετά το μεταπτυχιακό γύρισα)
Φιλικούς χαιρετισμούς,
Μαρίζα
jupiler // Μαρτίου 9, 2009 στο 1:44 μμ |
marizz, η τύχη (και οι ευκαιρίες) είναι μια γυναίκα που έχει μαλιά μόνο μπροστά: αν δεν την αρπάξεις όπως έρχεται, δεν μπορείς να το κάνεις όταν σε προσπεράσει…και ξέρεις πως είναι η Ελλάδα. Άπαξ και έρθεις, βαλτώνεις..anyways, we will see..